من

از تبار ناخوش احوالان

بازمانده ی سلسله ی تقدیرزدگان

در این خلوتستان عطشناک پیر

از چه رو کشت بهاره می جویم ؟!

می دانی

درفش دیدگانم

سالهاست ،زخمی ترانه هایی ست

که در دهلیزحنجره ی محبوسم

خاک میخورند

ودرجغرافیای فراموشی دفن می شوند

دریغ

دیری ست پروانه ها

در پیله هاشان مرده اند .

.............

ودیگر هیچ !

آبان -۹۵

در دامن بی رمق شب
ماه بی وقفه
مویه می زند
من
ناباورانه و حریص
به برگهای غزل می آویزم
و در هوای لبریز از تشنگی و خیال
اسیر جنون و وسوسه می شوم
بیا به تماشای این معراج

هرچه بادا باد

....................

ودیگر هیچ
آبان. ۹۵

قلب سار میان ساعت
دیگر نمی زند
عقربه شمار گیجش
بی پروا
دور حصاری بی پایان نفس نفس میزند
کنج لبهایم
هجای سنگین سکوت
تقلایی مزورانه دارد
وقت چله نشینی ست
چند تکه شعر بی سرانجام
بر آسمان عقیم این شهر غریب
می کشم و می روم
وقتی هیچ کسی نیست
تا دستپاچگی های کودکانه ام را
تمام کند

#میترا_خان آبادی
آبان -۹۵